Κατά καιρούς έχετε ακούσει πολλές φορές την γκρίνια μου για την καινούρια Citroen, ιδίως για την κατάργηση της υδροπνευματικής ανάρτησης και της φιλοσοφίας που κρύβεται πίσω από αυτή. Επειδή, όμως, σήμερα πήρα πίσω επισκευασμένο το Picasso (όλα εντάξει με την αποζημίωση του ατυχήματος και Απόστολε, εάν διαβάσεις αυτό το μήνυμα, η ευχή που μου έδωσες πραγματοποιήθηκε! Έγινε ακόμα καλύτερο, φοβερή δουλειά!), θα ήθελα να πω τα εξής:
Το έφεραν οι συγκυρίες να οδηγήσω πολλά διαφορετικά αυτοκίνητα τον τελευταίο καιρό, κάποια νοικιασμένα (αλλά πιο καινούρια από το Picasso και με λίγα χλμ, όσο ποιότητας "ενοικίασης" και να ήταν) και κάποια όχι, επίσης πιο καινούρια από το Picasso (να πω για όσους δεν ξέρουν ότι το δικό μου είναι το 1.6 hdi 116hp με 6τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο, μοντέλο αρχών του '14). Mεσαία, μικρομεσαία, SUV, κ.λ.π. Ακόμα και Range Rover Evoque! Ίσως σας φανεί υπερβολή, αλλά ούτε καν το τελευταίο με έκανε να αισθανθώ τόσο όμορφα ως οδηγός όσο στο Picasso (εξαρτάται και το τι ζητάει ο καθένας βέβαια!). Πολιτισμός, ποιότητα κύλισης, ιδανική ισορροπία οδικής συμπεριφοράς με άνεση και... ΤΑ ΦΡΕΝΑ!
Παρόλη την γκρίνια μου, νομίζω ότι και πάλι υπάρχουν αρκετά στοιχεία που να μας κάνουν να την αγαπάμε σε σύγκριση με τον ανταγωνισμό. Και όπως έχουμε ξαναπεί, οι μετρήσεις των περιοδικών, αδιάψευστος και αντικειμενικός μάρτυρας, το αποδεικνύουν.